معلمي ازدانش آموزان خواست تا عجايب هفت گانه جهان را فهرست وار بنويسند.دانش آموزان شروع به نوشتن كردند.معلم نوشته هاي آن ها را جمع آوري كرد.با آن كه همه جواب ها يكي نبودند اما بيشتر دانش آموزان به موارد زير اشاره كرده بودند: اهرام مصر ،تاج محل،كانال پاناما،كليساي سن پيتر،ديوار بزرگ چين و... در ميان نوشته ها كاغذ سفيدي نيز به چشم مي خورد. معلم پرسيد:"اين كاغذ سفيد مال چه كسي است؟" يكي از دانش آموزان دست خود را بالا برد. معلم پرسيد:"دخترم چرا چيزي ننوشتي؟" دخترك جواب داد :"عجايب موجود در جهان خيلي زياد هستند و من نمي توانم تصميم بگيرم كه كدام را بنويسم. معلم گفت:"بسيار خوب هر چه در ذهنت است به من بگو ،شايد بتوانم كمكت كنم" در اين هنگام دخترك مكثي كرده وگفت:"لمس كردن،چشيدن،ديدن،شنيدن،احساس كردن،خنديدن و عشق ورزيدن. پس از شنيدن سخنان دخترك ، كلاس در سكوتي محض فرو رفت. آري عجايب واقعي همين نعمت هايي هستند كه ما آنها را ساده و معمولي مي انگاريم..